آن را بياورند ، بنا بر اين عجزشان دليل بر دروغشان و دروغشان دليل بر ظلمشان است . بنا بر اين جمله كوتاه « * ( فَقَدْ جاؤُ ظُلْماً وَزُوراً ) * » پاسخى است رسا و گويا در برابر ادعاهاى بى اساس آنان . واژه « زور » ( بر وزن كور ) در اصل از « زور » ( بر وزن غور ) به معنى قسمت بالاى سينه ، گرفته شده ، سپس به هر چيز كه از حد وسط متمايل شود ، اطلاق گرديده و از آنجا كه « دروغ » از حق منحرف شده و به باطل گرائيده به آن زور مىگويند . آيه بعد به يكى ديگر از تحليلهاى انحرافى و بهانه‌هاى واهى آنان در مورد قرآن پرداخته ، مىگويد : « آنها گفتند اين همان افسانه‌هاى پيشينيان است كه وى آن را رونويس كرده » ! ( * ( وَقالُوا أَساطِيرُ الأَوَّلِينَ اكْتَتَبَها ) * ) . او در واقع از خود چيزى ندارد ، نه علم و دانشى و نه ابتكارى ، تا چه رسد به وحى و نبوت ، او از جمعى كمك گرفته و مشتى از افسانه‌هاى كهن را گردآورى نموده و نام آن را وحى و كتاب آسمانى گذارده است . او براى رسيدن به اين مقصد ، همه روز از ديگران بهره گيرى مىكند « و اين كلمات هر صبح و شام بر او املا مىشود » ! ( * ( فَهِيَ تُمْلى عَلَيْه بُكْرَةً وَأَصِيلًا ) * ) . او در مواقعى كه مردم كمتر در صحنه حضور دارند ، يعنى به هنگام صبح و هنگام شام براى منظور خود كمك مىگيرد . اين سخن در حقيقت تفسير و توضيحى است بر تهمتهايى كه در آيه قبل از آنها نقل شده بود . آنها در اين چند جمله كوتاه مىخواستند ، چند نقطه ضعف بر قرآن تحميل كنند :